Desatinos e desacertos

Teresa Barro

            A política galega está enchida de desacertos e tamén de desatinos. Os desacertos pódense discutir, pois o que é desacerto para alguns pode ser acerto para outros. Os desatinos, en cambio, non admiten discusión, pois que son lastradas de pensamento e de acción.

            Os desatinos cuase sempre nacen de ideas preconcebidas e de sentimentos “ herdados”. Moitos dos desatinos que agora imperan na Galiza xurdiron arredor do que se considera identidade galega e da língua galega. E a maioría deles son calcos exactos das ideas preconcebidas e dos sentimentos “ herdados” da sociedade española. O que poderíamos chamar “galegueo” é o españoleo trasladado a Galiza. Nen o españoleo nen o galegueo son patriotismo, senon  todo o contrario. O españoleo nunca valeu para mais nada que para confundir aos habitantes do territorio español e levalos a viver sen entender o mundo no que están. E o galegueo vai levar ao mesmo se non se lle pon freo. ¿Por qué? Porque os dous xurden dunha actitude de finchamento e de querer ser mais que ninguén, unha actitude despectiva cós demais que anula a posibilidade de aprender nunca nada porque xa se sabe todo. Unha actitude de superioride innata por ter isto ou o outro e por considerarse fonte e orixe de todo. E igual que o afonchamento nunha persoa non a deixa evoluir e desenvolverse como debía, o afonchamento nun país non leva mais que a facer erros e a perder o tempo en tarefas que non valen para nada.

            ¿A ónde levou o finchamento español, ese considerarse superiores a todo o mundo polas glorias pasadas, o imperio, a língua universal e demais constructos ilusorios? O resultado foi que esas gaitadas valeron e valen dentro pero non  fóra, e que España leva varios séculos sen entender o mundo no que está, desfasada no ámbito internacional e quedando máis mal que ben. ¿É iso o que se quer para a Galiza? ¿Que os galegos fiquen coa cabeza chea de fumes e inventando un mundo que non existe pero que eles cren coñecer mellor que ninguén ?¿Quérese unha Galiza na que toda a información do mundo internacional veña de El País e que polo tanto non se entere de mais nada que do que queren os manipuladores da política española, e que non sexa capaz de interpretar a política mundial porque esa interpretación a recebe en forma de dogma indiscutíbel?

            Confundir o galeguismo có afonchamento leva a ceibar un desatino atrás doutro. Desatino é afirmar, como se está afirmando agora, que o inglés dos Estados Unidos non é criación ou que Herta Müller, o premio Nobel, escrebe nunha língua minoritaria.

            O alemán poderá ser unha língua de minorías na Rumania, pero é un idioma importante que non pode ser calificado de minoritario. E a un escritor vaille costar moito mais traballo difundir os seus escritos e levar premios se escrebe en rumano que se escrebe en alemán. Polo tanto escreber en alemán foi para Herta Müller unha vantaxe.

            O deliramento de que o inglés dos Estados Unidos non poda ser língua de criación ven de querer crer que hai línguas que nacen como auga de manantío nun país criador nato. Os outros receben esas línguas pero, como non son criadores, só poden usalas como subordinados  sen categoría. As línguas “criativas”, según esta maneira de pensar, son as que están na Europa, porque os habitantes das Américas, tanto os de língua inglesa como os de língua española, son como nenos, “indios”, ignorantes, inferiores natos e non poden ter criatividade. Semella que xa hai quen pensa que a língua galega naceu por impulso criativo dos habitantes da Galiza.

            Ignorancia e fumes producen desatinos. E o que menos convén á Galiza é que se espallen desatinos arredor dela.